close
Finanse

Kiedy używany jest czek rozrachunkowy?

Różnorodność, z jaką można obecnie zasobami finansowymi zdecydowanie poprawia komfort dokonywania transakcji – czy to płatności, czy przelewów bankowych. Oczywiście tak szeroki zakres usług może nieść ze sobą również pewne ryzyko, szczególnie, jeśli nie posiadamy wystarczającej wiedzy na temat poszczególnych rodzajów uiszczania należności. Jedną z form spopularyzowanych w dużo dawniejszych czasach, niż można by przypuszczać, jest czek rozrachunkowy.

Historia tego środka płatniczego sięga XIV wieku. W Średniowieczu zaczęto rozróżniać odmienne typy weksli – te płatne w terminie określonym w umowie od tych płatnych za okazaniem (trasowanych). Jeden z rodzajów weksla został nazwany czekiem (od nazwiska rodowego włoskich bankierów) i miał oznaczać taki jego rodzaj, który może być trasowany jedynie przez bank, a płatności należy dokonać za okazaniem w krótkim odstępie czasu. Papier wartościowy w postaci czeku przyjął się nie tylko na gruncie gospodarczym Włoch i znalazł szybko zastosowanie również w innych krajach europejskich, przede wszystkim w Anglii, Belgii i Holandii. Na prawne usankcjonowanie takich płatności trzeba było jednak czekać kilka wieków. Obowiązująca do dnia dzisiejszego ustawa – Prawo czekowe – ustanowione zostało dopiero w roku 1936, w Szwajcarii.

Współcześnie można wyróżnić różne rodzaje czeków. Ten papier wartościowy w większości przypadków musi zawierać określone dane. Znajdują się wśród nich:

  • podpis wystawcy,
  • nazwę „czek” (ważnym jest by język w jakim wystawiono dokument oraz jego nazwa były jednolite),
  • nakaz zapłacenia wyznaczonej sumy,
  • nazwisko trasata (czyli osoby, która czek ma okazać),
  • datę i miejsce wystawienia czeku,
  • oznaczone miejsce płatności.

Wyjątkiem od tych wytycznych pozostaje czek in blanco (czek rozrachunkowy również może być realizowany w takiej formie) – tutaj nie ma określonej kwoty, jednak widnieje podpis wystawcy. Prawo czekowe wyróżnia dwa rodzaje czeków, jakie występują w obrocie gospodarczym – czek gotówkowy oraz czek rozrachunkowy. Pierwszy wariant może być przedstawiony w dowolnym banku lub bezpośrednio osobie, która go wystawiła.

czek rozrachunkowy

Czek rozrachunkowy z kolei jest narzędziem do bezgotówkowych rozliczeń, dokonywanych jedynie w sytuacji, gdy obie strony transakcji są posiadaczami rachunków bankowych. Innymi słowy jest to dyspozycja do uiszczenia opłaty przez trasata (w tym wypadku bank) na konto posiadacza rzeczonego papieru wartościowego (czyli remitenta). Taka forma jest wygodniejsza w przypadku dokonywania regularnych transakcji z użyciem czeku. Wystawca może zlecić bankowi, by na jego rachunku zarezerwowano kwotę w ramach funduszu służącego do pokrywania płatności tym narzędziem. Oczywiście w sytuacji, w której na rachunku wystawcy brakuje stosownej ilości środków bank wstrzymuje się od realizacji czeku.

Monika

The author Monika

Koty, dobre wino i podróże - niczego więcej mi w życiu nie potrzeba! Kocham czytać i poszerzać swoje horyzonty - wtedy czuję się naprawdę spełniona :)

Leave a Response